Freeze please

Ik zie mijn twee kleine schatten doodgraag en kan me geen leven zonder hen voorstellen. En ik weet dat zij me ook graag zien zoals ik ben, maar als ik heel eerlijk ben, hebben de twee zwangerschappen ook heel wat onzekerheden met zich meegebracht. Onzekerheid over opvoeding “doe ik het wel goed?”, onzekerheid over gezondheid “onze aarde gaat eraan als we zo doorgaan”, en ook onzekerheid over mijn lichaam. Het klinkt banaal, maar het spookt elke dag door mijn hoofd.

Na de eerste zwangerschap had ik reeds een navelbreuk en diastase, de tweede zwangerschap deed dat niet miraculeus verdwijnen, integendeel. In de ochtend kan ik mijn buik omschrijven als een beginnend zwanger buikje van 2 maanden, na de middag groeit het naar 3 maanden en in de avond kan ik gemakkelijk 4 maanden zwanger zijn. En dan heb ik het niet over bourgondische dagen waarop iedereen een foodbaby zou kunnen dragen, maar over elke dag ongeacht mijn gezonde kookkunsten.

Hoe dat z’n effect heeft?

– Een deel van mijn kleerkast is de nogo-zone geworden, met aansluitende kleedjes, strakke topjes, bikini’s.

– Ik vertel met veel plezier dat het écht bij 2 kindjes blijft, om “zou ze terug zwanger zijn”-blikken/opmerkingen te vermijden.

– Ik voel me minder zelfzeker over mijn uiterlijk. Die van Start 2 Run kan niet eens zelf in form raken.

De wetenschap to the rescue! Ik hoorde over vetbevriezing (of in wetenschappelijke term cryolipolyse) en ging bij Wellness Belle Histoire #sinaai eens horen wat het inhoudt. Via een uitgebreide vragenlijst bespraken we of ik in aanmerking kwam. Alles ging vlot tot de vraag kwam of ik een navelbreuk had. Euh… ja… “ok, dan kunnen we geen vetbevriezing op je buik uitvoeren” zie Stephanie. Of ik teleurgesteld was? Ja, in eerste instantie wel. Maar ‘gelukkig’ heb ik ook 2 ‘prachtige’ love handles.

De cryolipolyse techniek bestaat erin dat vetcellen bevroren worden en zo kapot gemaakt worden. De kapotte cellen worden nadien door het lichaam afgevoerd als afvalstof. Nieuwe vetcellen komen er niet meer bij, dat proces stopt op de leeftijd van 19 jaar (en die grens ben ik al voorbij voor wie twijfelt ). Een liposuctie zonder te snijden, zo zou je het kunnen omschrijven.

Een paar dagen later was het eindelijk zover. De massagetafel lonkte. Ik installeerde me met mijn leesboek en Stephanie bracht twee grote zuignappen aan op mijn love handles. Serieuze zuignappen, dat kan ik wel zeggen. Ze zogen mijn love handles naar binnen en zodra ze goed grip hadden, verwarmden ze eerst tot 40° om daarna meteen af te koelen naar -10° (!) Eerlijk dacht ik dat je er iets van zou voelen, maar de kou verdooft waardoor je niks merkt. Het enige wat ik in het begin dacht, was dat die zuignap zou lossen, maar Stephanie verzekerde me dat ze goed vast zaten ☺️

Een uurtje later (wat leesplezier en een klein dutje dabei) haalt Stephanie de zuignappen weg en masseert ze de bevroren vetcellen los. Ik voel nog steeds weinig, het lijkt zelfs alsof mijn taille al strakker is geworden. Zo snel gaat het natuurlijk niet, maar in’t kopke zit het alvast goed ☺️

Nu is het van belang dat de kapotte vetcellen afgevoerd worden. Hoe? Simpel! Veel water drinken, gezond eten en in beweging blijven. Easy peasy lemon squeezy!

Binnen 8 weken volgt de tweede behandeling. Twee of drie behandelingen zijn meestal voldoende om resultaat te boeken. Ik ben benieuwd wat het binnen 8 weken zal geven. I’ll keep you posted!

The following two tabs change content below.

marijkedv

30something girl die enkele jaren geleden via de liefde in het Waasland terecht kwam. Samen met mijn wederhelft Bart, schattigste dochtertje Noémie en stoere zoon Jack ontdekken we graag leuke adresjes in het Waasland, en delen we onze ervaringen op deze blog.

Latest posts by marijkedv (see all)

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.